detournement*..

( Krzysztof Wodiczko, προβολή στη πλατεία Tραφάλγκαρ, 1985)

οι "βρώμικοι" πόλεμοι όλων των ειδών, ξυπνούν πάντα μια καλλιτεχνική δράση-αντίδραση γιατί οι φρικαλεότητες σε βάρος των ανθρώπων,είτε με τα όπλα είτε με τις οικονομίες των αγορών, είτε.. είτε, δεν έπαψαν, δεν θα πάψουν. Στη δεκαετία του 1980 ο γεννημένος στη Πολωνία  Krzysztof Wodiczko. πρόβαλε συγκεκριμένες εικόνες με ανατρεπτικά νοήματα  τη νύχτα πάνω σε διάφορα μνημεία ή δημόσια κτίρια σύμβολα πολιτικής ή οικονομικής εξουσίας, αρχικά με αντάρτικο τρόπο, προκαλώντας συσχετίσεις, απωθημένα περιεχόμενα και αναγωγές. Η πιο πάνω προβολή του μας ταιριάζει γάντι..

* detournement, είναι μιά καταστασιακή "στρατηγική"  που ορισμένοι καλλιτέχνες υιοθέτησαν για να επεξεργαστούν εκ νέου δημόσια σύμβολα και εικόνες των μέσων ενημέρωσης με ανατρεπτικά κοινωνικά νοήματα 

η τέχνη της εξέγερσης..

Xanti Schawinsky

οδηγούν τον "τυφλό"  στο απόσπασμα, τον στήνουν στον τοίχο, κι αυτός ψελλίζει " τα μάτια"..

"δέστε μου τα μάτια"..

( ο Xanti Schawinsky  -πέθανε πριν τρία χρόνια πάνω κάτω- ανήκει  στη νεότερη γενιά του Bauhouse και επομένως στόχευε σε μιά ολότητα  έκφρασης και τρόπου ζωής. αντικείμενό του η κίνηση μέσα στον χώρο και χαρακτηριστικό του η δύναμη είτε ζωγραφίζει είτε σκιτσάρει είτε κάνει installations. δεν είναι χαμένος σε καμιά κληρονομημένη ασφάλεια,αφήνοντας τα φαντάσματα της έλλειψης ικανότητας και των φόβων, σε μας )

επιθετική μεταφυσική..

ίσως η πιό όμορφη φωτογραφία που είδα φέτος.. 

μιά μπαλλαρίνα που χορεύει στη πλάτη του γλυπτού ταύρου, για ν' αποδείξει πως όλα είναι δυνατό να γίνουν..

(το βρήκα στο περιοδικό Adbusters)

μετάπλαση του χρόνου ενώ τελειώνει..

Katharina Grosse

.."γίνεσαι ό,τι ακούς, γίνε ό,τι βλέπεις".

Katharina Grosse

.."στην ευστομία της νύχτας, επιτέλους αθώοι"

Katharina Grosse

.."να παραδοθεί ο κόσμος πίσω στα χρώματα

καινούριος, σκληρός απο θεό, τοπάζι, δικός μας."

Katharina Grosse

υ.γ.1 τα αποσπάσματα είναι του  Γ.Βέη

υ.γ.2 αυτά τα χρώματα ήταν για να πω ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε περαστικούς και φίλους

Συνήθως,όποτε βρεθώ μπροστά σε installations, μπορώ να αλλάξω και πλανήτη για να γλιτώσω. Στις εξαιρέσεις μου είναι η δουλειά της Κ.Grosse, που ικανοποιεί κάθε πείνα μου για χρώμα. Δεν τη βλέπω κριτικά, δεν τη "σχολιάζω", χαίρομαι μόνο αυτό που προκαλεί στα μάτια μου. Μου αρκεί που μασκαρεύει "άσκημα", άχρωμα υλικά εξαφανίζοντας ό,τι βρώμικο.

μ' αρέσει η ειρωνική μετατροπή ενός σωρού χώματος σε κάτι άλλο που δεν υπάρχει,μέσω του χρώματος, σαν να παραδίνεται  στην αλλαγή της ταυτότητάς του. 

Μπλεγμένο το αθώο με το βρώμικο, το όμορφο με το άσκημο.

"my kind of christmas"..

αυτό το ταξίδι δεν έχει σπίτι

μόνο ανθρώπους, πέτρες, ανέμους

στον όρθρο σώζεται κάθε φορά

όταν ξεδιπλώνονται τα νοήματα

όσο ίπταται  το άγνωστο.

wonderlands..

(Leah Gilliam, απο ταινία της το 1991)

είθε,

να μπορείς να "ακούς" αυτό που βλέπεις

"ζήτω, το βούτυρο τελείωσε!"

John Heartfield

(κατα τη γνώμη μου,είναι ενα εξαιρετικά ενδιαφέρον βίντεο)

"χειμερινός κολυμβητής; -όχι .. χειμερινός ηλίθιος; -ναι." *

Tina Modotti

για όποιον περιμένει απο τους "παρασημάδες"* λύση..




(απο το κείμενο ΣΩΡΕΙΤΗΣ του Ν.ΚΑΡΟΥΖΟΥ)

"νυχτώνει απέραντα"*

Alex Kanevsky ,"J.F.H. as an island"

αν  όλα δεν έρθουν τα πάνω κάτω -και μόνα τους δεν έρχονται ποτέ- έχουμε μπροστά μιά δεκαετία με τις πιο ευφάνταστες προοπτικές για να φτάσουμε με κουρέματα το 125% ενώ δυό χρόνια πριν προ μνημονίου και λοιπών επαναστατικών πασοκικών πράξεων ήταν στα 115%..

η τέχνη, αν δεν είναι κινητήρια δύναμη σε οτιδήποτε νέο ή ανατρεπτικό, μπορεί να είναι  καταφυγή, ή μέσο "επιβίωσης" του μυαλού όταν σκοτεινιάζει.

τον Κanevski τον έμαθα σήμερα ψάχνοντας. είναι λέει ιμπρεσιονιστής , κι έχει "εκτεθεί" συχνα τα τελευταία χρόνια στη Ν.Υόρκη όπου ζει. σ΄εμένα αρέσει η θολή πινελιά του που τον ανεβάζει πολύ πέρα απο το τετριμμένο.

Alex Kanevski, Nude Descending Staircase

Alex Kanevski

*στίχος του Γ.ΡΙΤΣΟΥ ("Ορέστης")

"ode to outer ends"..

Gerhart Richter, 1970, λάδι σε καμβά, "sea-sea"- "see-see"

για πόσο νόμισες θα σε διαπερνούν οι μουσικές; / άκουσα πως φθάνουν κατακλυσμοί - στιγμές θα πω μέσα στην αιώνια βροχή / παρακαταθήκη ελέους,ξύπνημα αργοπορημένο / ψέλλιζε εσύ, κι εγώ ακολουθώ /

και οι δύο είναι πίνακες του Gerhart Richter που ογδοντάχρονος αυτόν το μήνα εκθέτει στο 

Λονδίνο τα

έργα μιας πεντηκονταετίας σε "panorama". αν υπάρχει ακόμα διάθεση για τέχνη,ρίξε μιά ματια

στο πιο κάτω βίντεο

το φως μοιάζει κυριακής..

(Sergey Borisov, 1989)

..και ανάβουν τα φώτα στο δρόμο. τι όμορφος ο κόσμος.

waiter.. waiter

o.k., μπορεί να μη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά μιά καμπάνα στη χτυπάει αν θες να την ακούσεις..
η Martha Rosler, παλιά μου αγαπημένη, υπάρχει κι εδώ αν έχεις κέφι να τη βρείς :
http://aspri-agapi.blogspot.com/2010/02/blog-post_11.html

Martha Rosler, 2008

Martha Rosler, gray drape 2008

Martha Rosler, 2008

Martha Rosler, 2008

Martha Rosler, invation, 2008

"Can Street Art Change the World?"

μπααα.. αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει με τίποτα

JR, INSIDE OUT Project in Naplouse, Palestine

JR, INSIDE OUT project in the Bronx !

Project Wrinkles of the City, Moca Museum, L.A (photo by Emile Abinal)

JR, CARTHAGENE, SPAIN

χωρίς λόγια

τα έξι videos για την ..ιστορία, το έβδομο επειδη μ΄αρέσει

"..ζεσταμένα βότσαλα στη τσέπη μου"..

Τήνος..

"αυταπόδεικτα πράματα, σού 'λεγα. Αυταπόδεικτα κι ανεξήγητα. κι ούτε χρειάζονται λόγια κι εξηγήσεις. Καθόλου λόγια..."


( Γ.Ρίτσος,"Τι παράξενα πράματα" )