"η ζωγραφική έχει τελειώσει..καλύτερα να την αποτελειώσουμε..να εκτραπούμε..ζήτω η ζωγραφική"

(Αντί εισαγωγής στη Καταστασιακή Διεθνή)..

Asger Jorn, L' avangarde se rend pas (η πρωτοπορία δεν παραδίνεται,1962,λάδι σε επαναχρησιμοποιημένο πίνακα

Η φράση του τίτλου ανήκει στον Άσγκερ Γιορν απο μιά δήλωσή του σε έκθεση το 1959 και εννοεί πως όπως ο γερασμένος βασιλιάς μπορεί να πέθανε , έτσι ο καινούριος βασιλιάς μπορεί να  συνεχίζει να ζει,  όχι  σαν ιδεολόγημα ή ιδεολογία που δεν πεθαίνει ποτέ αλλά σαν "υλιστικό πτώμα που σαπίζει υπονομευτικά".

Κατα τον Γκι Ντεμπορ (αναφορά θα γίνει στο επόμενο ποστ) η Καταστασιακή Διεθνής δεν έπρεπε να διαπράξει  τα λάθη των προπολεμικών και προγενέστερων κινημάτων (" Ο Ντανταϊσμός θέλησε να καταργήσει τη τέχνη χωρίς να την πραγματοποιήσει και ο σουρεαλισμός θέλησε να πραγματοποιήσει τη τέχνη χωρίς να την καταργήσει. Η Καταστασιακή Διεθνής έπρεπε να ξεπεράσει τόσο τις προπολεμικές πρωτοπορίες 'οσο και τις επαναστατικές πολιτικές που εμφανίστηκαν μαζί τους "-απο την Ρωσική Επανάσταση του 1917 και μετά- )

Άσγκερ Γιορν, Νυχτερινό Παρίσι, 1959, λάδι σε επαναχρησιμοποιημένο πίνακα

Η Καταστασιακή Διεθνής όμως πέρα απο την άρνηση του Ντεμπορ, κατέθεσε μιά σειρά τροποποιήσεων δια στόματος Γιορν με τον τίτλο "νέες παραμορφώσεις" που είναι κυρίως προσωπογραφίες παραμορφωμένες απο παιδιάστικες γραμμές και σκαριφήματα. Στον πρώτο πίνακα, ο Γιορν, έβαλε μουστάκι στον αρχικο πίνακα με το κοριτσάκι που είναι ντυμένο για την τελετή του χρίσματος (τη τελετή μύησης στον κόσμο των ενηλίκων) αλλά εξακολουθεί να κρατάει στα χέρια ένα παιδικό παιχνίδι. Ο Ντυσάν είχε κάνει το ίδιο στο πρόσωπο της Μόνα Λίζα το 1919 ίσως έχοντας στο μυαλό τα παρακάτω λόγια του Ντεμπορ

"Καθώς η άρνηση της αστικής αντίληψης της τέχνης και της κριτικής ιδιοφυίας έχει γίνει πεπαλαιωμένη, η σχεδίαση ενός μουστακιού στη Μόνα Λίζα δεν είναι πιό ενδιαφέρουσα απο την αρχική εκδοχή αυτού του πίνακα".

Στον πίνακα αυτόν ο Γιορν έγραψε "η πρωτοπορία δεν παραδίνεται". Στα ερωτήματα αν ήταν μια σοβαρή ή περιπαιχτική δήλωση, μπορεί κανείς να ανατρέξει  στον τίτλο που έδωσε ο Μαρσέλ Ντυσάν στη Μόνα Λίζα με το μουστάκι..Έγραφε "L.H.O.O.Q", δηλαδή ένα ακρωνύμιο που στα γαλλικά είναι ομόηχο της φράσης "έχει ζεστά οπίσθια" .. Κι ο Γιόρν, έκανε το κοριτσάκι ένα σκληρό πρόσωπο .."το σχοινάκι του αρχίζει να φαίνεται  σαν μαστίγιο ,ίσως και σαν βρόγχος"..

πηγές: A Situationist Scrupbook
           Art since 1900

ημέρα ποίησης;..

(Andy Warhol, the chair,1971)

.."Στο πράσινο της καρδιάς

έρχεται η ζωή

με κόκκινο βαθύ

και συνορεύει.

Απάνω απ΄την καρδιά μονάχα μαύρο

Το ίδιο μαύρο

απο κίτρινους χαλινούς αφηνιασμένο

συγκρατεί και τη ζωή."..

(Απο το ποίημα "Χαρά της αόρατης χαραυγής" του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΟΥΖΟΥ,

τόμος Α απο ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ)

διάλογοι αυτοανακλαστικότητας..

(Michelangelo Pistoletto,Η Αφροδιτη των κουρελιών,1967)

Ενα απο τα παράδοξα της arte povera ειναι οτι επιδιώκει να προβάλλει το επαναστατικό στοιχείο  ξεπερασμένων (βλέπε αντιμοντερνιστικών) υλικών, υφών, αντικειμένων, μέσα απο χειροτεχνικές μορφές γλυπτικής παραγωγής. Ενάντια στη βιομηχανική παραγωγή που την "αποδέχεται" μόνο μέσα απο μιά αμφισημία..

Στο συγκεκριμένο έργο του Μικελάντζελο Πιστολέτο συνδυάζονται αναφορές σε ξεπερασμένες μορφές έκφρασης (εδώ το άγαλμα) με χειροτεχνικούς τρόπους παραγωγής (το άγαλμα είναι απο τσιμέντο), και δίπλα δίπλα, "υψηλή" τέχνη τα καθημερινά απόβλητα (κουρέλια)..

(Η arte povera, ορίζεται απο μια ομάδα έργων κυρίως στα μέσα της δεκαετίας του 1960, των Μ.Μερτζ, του Γιάννη Κουνέλη (12 άλογα), και του Π.Πασκάλι για όσους θέλουν να βρουν περισσότερα στοιχεία). Το κοινό χαρακτηριστικό ήταν η παραγωγή ενός ασαμπλάζ που δεν εξαρτιόταν ούτε απο την τεχνολογία ούτε απο τα readymade .Πίσω απο αυτή την αισθητική είναι και η δουλειά του Παζολίνι περί τα 1962 που βασικές αναφορές των κειμένων του αλλά και ταινιών του, περιστρέφονταν γύρω απο το υποπρολεταριάτο της Ιταλίας του νότου και του τρίτου κόσμου (με εμπλοκή της ελληνικής μυθολογίας ως προς το τελετουργικό)

ρε συ..

τι να γράψω για ζωγραφική και μοντερνισμούς με τέτοια κατιούσα ανηθικότητα που με καλεί να μη σκέφτομαι και να φρονιμέψω γιατί θα με κάνουν da-da οι ευρωπαίοι "φίλοι".

καιρό τώρα είχα πάθει κράμπα στον δεξιό ώμο με όσα άκουγα και κατάντησα να συγχέω τα μαθηματικά με τα λαϊκά άσματα αλλά με όσα έχω ακούσει και διαβάσει την τελευταία εβδομάδα αντιμετωπίζω τις σκέψεις μου σαν ψείρες που άδουν παραπαπαμ αφέντες!

σκέφτομαι να κάνω πρόβες στο "εμπρος της γης οι κολασμένοι" και αναζητώ συνθέτη για μιά πιό τζαζ εκδοχή..