Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2007

Αchrome

(PIERO MANZONI,1958,achrome)

(GEORGE ΒRAQUE,1919,λάδι σε καμβά)

(Fernand Leger,1919,The typographer,λάδι σε καμβά)

(P.Picasso,1919,λάδι σε καμβά)

(Juan Gris,1916,λάδι σε καμβά)


"Κρίμα που ο Χουάν Γκρις έσβησε τόσο νέος στα σαράντα του,το 1927.Συνήθως οι ζωγράφοι φτάνουν σε προχωρημένες ηλικίες.
Ο Πικάσσο που ήταν έξι χρόνια μεγαλύτερος του πέθανε το 1973,έχοντας φθάσει τα εννενήντα δύο.Καλά,αυτή η περίπτωση είναι μοναδική,αλλά τα 80 τα έχουν περάσει άπειροι ζωγράφοι.
Δίπλα στον Χουάν Γκρις,ο Τζίνο Σεβερίνι,αυτός τέσσερα χρόνια μεγαλύτερός του,έφτασε στα ογδόντα τρία.

Βλέπω του Χουάν Γκρις μια νεκρή φύση,το 1916 και του Σεβερίνι το 1918.Και στις δυό υπάρχει η εφημερίδα Le Journalι να είχε εκείνη η εφημερίδα στα χρόνια του πολέμου και τη ζωγράφιζαν όλοι;Aυτά τα κεφαλαία γράμματα του τίτλου πάντα σε μαγεύουν.Δεν υπήρξε κυβιστής που να μη γοητεύτηκε απο τα κεφαλαία,να μην τα έβαλε στα έργα του.
Σκέτα ή σε συνδυασμούς δικών του λέξεων,'οπως ο Μπρακ ή ακόμα σαν συνδετικούς κρίκους ανάμεσα στον άνθρωπο και τη μηχανή,όπως ο Λεζέ στον Τυπογράφο,1919.
΄Εζησαν κι αυτοί αρκετά.Ο Λεζέ που γεννήθηκε την ίδια χρονιά με τον Πικάσσο.έφτασε στα 74,κι ο Μπρακ,ένα χρόνο νεότερος,έφτασε στα 81.
Οι ζωγράφοι αγάπησαν τις εφημερίδες ως τις μέρες μας.Μόνο που έπαψαν να τις απεικονίζουν.Τις εντάσσανε ατόφιες σε κολλαζ,τις άπλωναν ολόκληρες σε οποιοδήποτε υπόστρωμα,τις τσαλάκωναν,τις έσκιζαν,τις χρωμάτιζαν,τις μουτζούρωναν,έσβηναν ή άφηναν να φαίνονται όχι μόνο τα κεφαλαία των τίτλων αλλά και τα πεζά των κειμένων.
Ένας ζωγράφος που δεν τον ένοιαζαν οι εφημερίδες.Ίσως γιατι ένοιωθε εφήμερος ο ίδιος.Ο Piero Manzoni.Πέθανε ακόμα πιό νέος απο τον Χουάν Γκρις,στα τριάντα του.Σε τέσσερα λευκά έργα,του 1958,με τίτλο achrome,αναφέρεται πως έζησε απο το 1933 ως το 1963.
Αλλά σ΄ενα άλλο έργο του πιό κάτω,του 1961.ένα έργο απο μαλλί σκεπασμένο με πλεξιγκλας,η διαρκεια της ζωής του αλλάζει,απο το 1933 φθάνει ως το 1966. Αξιοζήλευτοι οι επιμελητές του μουσείου Kroller-Muller που μπόρεσαν να προσθέσουν τρία χρόνια στη σύντομη ζωή ενός ζωγράφου."
.
(Τ.Πατρίκιος,εκδ,ΔΙΑΤΤΩΝ)
.
.
--Τα λατρεύω αυτά τα κείμενα,σε βάζουν να ζήσεις "με τα χρώματα και τους ανθρώπους τους" όσο καμμιά δίτομη ιστορία τέχνης δεν μπόρεσε

6 σχόλια:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Η αλήθεια είναι ότι δεν ειχα μέχρι να το πεις προσέξει ούτε καν σκεφτεί ότι χρησιμοποιπούσαν τις ίδιες εφημερίδες (και μάλιστα με προσήλωση). Σίγουρα το γεγονός ότι πρόκειται για δεξιά εφημερίδα με σαφή θέση υπέρ του πολέμου να έχει το δικό της ρόλο. Ίσως ακόμα και το άρθρο που επέλεξαν να έχουν ή ο τίλος να έχει κάποια φιλοπόλεμη διάσταση.

ερμία είπε...

δείμε,σ΄ευχαριστώ που θίγεις ένα τέτοιο κομμάτι πολιτικής ή κοινωνικής συμπεριφοράς τέτοιων-ή όποιων-καλλιτεχνων γενικότερα.υπήρχε ένα διάστημα στα πρώτα χρόνια στη σχολή μου που κοιτούσα με την άκρη του ματιου τα έργα του Νταλί και αρνίομουν να μείνω παραπάνω εξαιτίας της ζωής του και της στάσης του στον εμφύλιο της ισπανίας.δεν πολυδιάβαζα Ελύτη (ας βάλουμε όλοι τα γέλια εδώ)γιατί είχα διαβάσει τη βιογραφία του!η μπάλα πήρε τη Γκαλά και τον Ελυάρ,ακολούθησε ο Απολλιναίρ και δεν σταμάτησα ούτε στον Αραγκόν ούτε στον Ρίτσο..!!
ευτυχώς συνήλθα γρήγορα.
Εν προκέιμένω,Ο Σεβερίνι ήταν στην ομάδα που θεμελίωσε τον φουτουρισμό-σε μια εποχή που όλα ανατρέπονταν,όλα επαναστατούσαν,και αυτές οι λίγες δεκαετίες στην αρχή του περασμένου αιώνα άλλαξαν τα πάντα σε κοινωνικά συστήματα,ιδέες,τάσεις,τέχνη,ζωή.Ο καλλιτέχνης όπως έλεγε ο Κίτς,έχει φύση χαμαιλέοντα,ικανή να σκανδαλίσει τον ενάρετο φιλοσοφο.Δεν έχει ταυτότητα,αλλάζει συνεχώς μορφές και γεμίζει συνεχώς κάποιο άλλο σώμα."Ας μη ζητάμε καλλιτεχνική ενότητα στον χαρακτήρα."Η ίδια η τέχνη είναι μια απόδειξη της αλήθειας αυτού του αφορισμού.
Οι εφημερίδες του Μπρακ και του Πικάσσο (το να συμπεριλαμβάνουν καθημερινά αντικείμενα στα έργα τους υποστήριζαν ότι "link their works to reality")οδήγησαν στην τέχνη του κολλάζ.
Τώρα,οι προσωπικότητές τους-με τις πενιχρές γνώσεις μου-είναι μια..μεταφυσική ιστορία :-)
ένα ακόμα παράδειγμα.Ο Σαλβαντορ Νταλί ("a genius out doubt")συναντήθηκε και έμεινε μαζί με τον Λόρκα,συνεργάστηκε σε δύο ταινίες με τον Βunuel,συνεργάστηκε με τον Χίτσκοκ,ζωγράφισε εκείνο το αριστούργημα,το "Προμηνυμα Εμφυλίου πολέμου" το 36 αλλά το 1949 επέλεξε να μείνει στην Ισπανία του Φράνκο και να ξεσηκώσει απίστευτη κριτική απο όλους τους άλλους καλλιτέχνες.
Ο πικάσσο είχε ξαταξεσκίσει τον Μοντιλιάνι στην..πέραν των έργων τους ζωή κι ο Αραγκόν τα είχε βάλει με όλους τους σύγχρονους και προγενέστερους ποιητές,λογοτέχνες με λόγια το λιγότερο υβριστικά.Στο "περι ύφους" βιβλίο του-και σ ενα αλλο που δεν θυμάμαι,τους πέρασε γενεές δεκατέσσερις..
δεν εξετάζω αν είχε δικιο και πού-άλλωστε οι βιογραφικές γνώσεις μου είναι ελάχιστες-εκεί που κατέληξα είναι να "βλέπω",να "διαβάζω" όσο μπορω το έργο τους κι εκείνο να με συνεπαίρνει.όταν βλέπω το sea dancer του Σεβερίνι δεν με νοιάζει αν η εφημεριδα που χρησιμοποίησε ήταν δεξιά-το ίδιο ισχύει και για τον Μπρακ και τον Πικάσσο γιατι και οι τρείς τους το ίδιο έκαναν-απλά στροβιλίζομαι στα χρώματά του σαν σε κύματα.
σε ζάλισα,συγχώρεσέ με,και πάλι δεν είπα όσα και όπως ήθελα να τα πω :-)

Ηλιογράφος είπε...

Ενδιαφέρουσες και πολύ ψαγμένες απόψεις. Τελικά είσαι πολύ κουλτουριάρα! η δική μου στάση περισσότερο κλίνει προς Γκαλάλ ήρωα του Αλμπέρ Κόσερυ, που όλη την ώρα ήθελε να κοιμάται, να είναι αραχτός και να μην τον νοιάζει τίποτα!

ερμία είπε...

γιατί με βρίζεις ηλιογράφε-φωτογράφε;!(γελάω ε;)
να τ΄ακούσει κανένας αληθινός..κουλτουριάρης και ν΄ακούσω όσα δεν έχω ως τώρα!
:-))

Σωκράτης Ξένος είπε...

Χαίρομαι
Βρίσκω συγκροτημένους και ταπεινούς
ανθρώπους
Είμαι, ιδίως τους τελευταίους μήνες, πολύ τυχερός
Α, μεγάλη παρηγοριά, Ερμία

ερμία είπε...

όποτε τυχαίνει αυτό,Σωκράτη,
είτε εδώ είτε στην "πραγματική" ζωή,έρχεται στο μυαλό μου-όπως ακριβώς είναι τυπωμένο- ένα μονόστιχο (/29/),ή καλύτερα μια λέξη όλη κι όλη, του Καρούζου :"έαρ" .